هرمان هسه سفر به شرق را در سال 1932 و در سن پنجاه‌وپنج‌سالگی آفرید. پیش از آن، او مشهورترین آثار ادبی‌اش را خلق کرده و رمانهایی چون "پتر کامن تسیند"، "روسهالد"، "دمیان"، "گرگ بیابان"، "نارسیس و گلدموند"، هم‌چنین داستانهای بلند مشهوری چون "گرترود"، "کنولپ"، "واپسین تابستان کلینگزور"، "کلاین و واگنر" را منتشر کرده بود...

آشنایی با شرق و عشق به شرق در هرمان هسه سابقه‌ای بس طولانی داشت و او از کودکی با این آشنایی و عشق پرورده شده و بار آمده، و سرشار بود از شور و شوق سفر به شرق، و سر در آوردن از رازورمزهای شگفت‌انگیز و باورنکردنی مشرق زمین. مادرش دختر یک مبلغ مذهبی بود که در "تالاجری" هندوستان به دنیا آمده بود...

سفر به شرق سفری‌ست برای گذر کردن از پیچ‌وخم‌های تردید و تشوش، و بن‌بست‌ها و بی‌راهه‌های بی‌اعتمادی و بدگمانی، به سوی آزادراه بی‌انتهای یقین و ایمان. در تمام طول سفر این دو گرایش متناقض، در ره‌پویان سالک و ره‌جویان مسافر، در حال ستیزه‌ای سخت و کشمکشی هولناک است...

لیدیا میزینووا آنتون چخوف را عاشقانه دوست داشت و در آتش اشتیاق دیدار و مصاحبتش می‌سوخت ولی چخوف ماهها از لیدیا دور و فراری بود. او هشت ماه در سیبری و جزیره‌ی ساخالین و ساحلهای آسیا به سر برد. بعد از بازگشت به پترزبورگ رفت و یک ماه آن‌جا ماند. بعد به ایتالیا و فرانسه رفت. بعد از برگشت به ویلایی در شهرک آلکسین در ساحل رود "اوکا" رفت و مدتی آن‌جا ماند...

ثابت شده که آنتون چخوف سه شخصیت اصلی نمایش "مرغ دریایی"- نینا زارچنایا، بوریس تریگورین و کنستانتین ترپلف-  را با الهام از شخصیتهای واقعی خلق کرده. نینا زارچنایا را با الهام از شخصیت دوست صمیمی خواهرش و خودش، لیدیا میزینووا؛ و بوریس تریگورین را با الهام از شخصیت نویسنده‌ی نامدار آن زمان، ایگناتی پوتاپنکو، به وجود آورده و در سیمای کنستانتین ترپلوف خودش را در نظر داشته...

 والتر بنیامین از نقادان نامدار و از نظریه‌پردازان ادبی بزرگ آلمان و اروپا در نیمه‌ی نخست سده‌ی بیستم میلادی بود. هانا آرنت او را از یکی از چند منتقد بزرگ دوران خود و نثرش را هم‌پای بنیان اندیشه‌اش، نادره رویدادی شگفت‌انگیز می‌دانست. تئودور آدورنو راز روش نبوغ‌آمیز او را در کشف ناسازگارها و یافتن عناصر ناخوانا و ناهمگون نهان در قلب هر چیز خوانا و درک همخوانیهای ناخوانده می‌فهمید...

 هانری لویی برگسن- فیلسوف شهودگرای فرانسوی در انتهای سده نوزدهم و نیمه‌ی نخست سده بیستم- در اثر مشهورش- پژوهش درباره‌ی بخشندگان مستقیم خودآگاهی- که در ایران با عنوان "زمان و اراده‌ی آزاد" ترجمه شده، و در فصل نخست آن، با عنوان "شدت حالات نفسانی"، به موضوعهای گوناگونی هم‌چون احساسها، عاطفه‌ها، هیجانها و مرتبه‌های آنها و کمّی بودن یا کیفی بودن مفهوم شدت و ضعف در آنها و دلایل این شدت و ضعف پرداخته...

به نظر اومبرتو اکو بین دانش زیبایی‌شناسی در هر دوره‌ی مشخص تاریخی و دیگر واقعیتهای اجتماعی آن دوره، به ویژه جنبه‌های گوناگون تمدن و فرهنگش، ارتباطی تنگاتنگ و همبستگی متقابل معناداری وجود دارد که آنها را در پیوندی ناگسستنی قرار می‌دهد، و در این پیوند پیچیده و همه‌جانبه، به برهم‌کنش دوسویه وامی‌دارد...

در رمان "جزیره‌ی روز پیشین"، اومبرتو اکو، از زبان "سن ساون" و در قالب گفت‌وگو با "روبرتو دو لا گریو"- شخصیت اصلی رمان- درباره‌ی ویژگیهای رمان، به گسترش نظریه ادبی‌اش پرداخته و روش‌شناسی ادبی‌اش را درباره‌ی رمان با بیانی طنزآمیز طرح کرده است. چکیده‌ی ایده‌های او درباره‌ی ویژگیهای بنیادی رمان چنین است...

اوسیپ ماندلشتام از دیدگاه مادی یکی از کم‌کارترین، و از دیدگاه معنوی یکی از پردست‌آوردترین شاعران روسی است. طرفه‌شاعری‌ست کم‌گوی و گزیده‌گوی، نادره‌گوی و بهینه‌گوی، با فرهنگی بس گسترده و ژرف. زبانهای روسی و فرانسوی و لاتینی را  به طور کامل می‌دانست...